Salamanca, fiesta y calor

Hallo allemaal,
 
Hier ben ik weer. En ditmaal niet vanuit ons kikkerlandje, maar vanuit Salamanca, dé studentenstad van Europa. Ondanks alle beloften die plaatselijke inwoners maakten is het géén goed weer in Salamanca. Een schamele 18 graden 's middags, veel wind, en gisteren is er ook al eens een stortbui langs gevlogen.
 
Maar nu over naar de balangrijkere dingen des levens. Ik zit op mijn sinds gisteren verworven kot, twee en halve meter bij drie meter volgestouwd met alles wat je nodig hebt om 5 maand te overleven. Het heeft me ettelijke uren gekost om alles een plekje te geven en zelfs nu ziet het er nog uit als een uitpuilend boekenrek, als je snapt wat ik bedoel. Maar het is mijn kot, het eerste dat ik ooit heb gehad, en ik ben er dus blij mee. En, zeer belangrijk, internet werkt. Kan ik mijn blogje een beetje updaten en mijn vriendje bellen. Gisteren een uur aan de telefoon, of beter gezegd internet, gehangen via Skype. Tot voor dan voelde ik me ongelukkig. Het is hier prachtig, daar niet van. Schitterende gebouwen, en een uitbundige sfeer (feesten van de patroonheilige, en hier in Spanje hebben ze geen reden nodig om te feesten :) ). Maar ik miste hem, en ik vroeg me af of ik wel de juiste keuze had gemaakt. Of ik niet gelukkiger was geweest als ik thuis was gebleven. Ik weet dat het stom klinkt. Maar gemis kan iemands geluk behoorlijk verpesten. Maar toen ik met hem aan de telefoon hing, leek het net alsof ik naast hem zat. We zaten te lachen en onnozel te doen, en het leek net alsof er geen 1600 kilometer tussen ons zat. En dat was het moment waarop ik besefte dat zelfs de afstand en de vijf maand ons niet uit elkaar zullen drijven. En dat er niks veranderd is of zal veranderen.
 
Dat was dus het 'vriendjes'gedeelte. Zal jullie beetje verder vertellen over Salamanca en over de afgelopen dagen. Mijn ouders waren zo vriendelijk om me helemaal met de auto naar hier te brengen zodat ik de nodige spullen zonder problemen kon meenemen. Op 16 uur waren we op de plaats van bestemming, maar geen van ons drieën had veel geslapen (we waren om 8uur 's avonds vertrokken). Ik had via de telefoon een pensionnetje gereserveerd in het hart van de stad, aan de schitterende Plaza Mayor. Het pension viel mee. Wat vervallen, maar voor die prijs hadden we niet veel beters verwacht. Het enige waar we niet van op de hoogte waren was de week van de patroonheilige. De hele stad stond en staat nog steeds in rep en roer, en de Plaza mayor vormt het middelpunt van al die feestelijkheden. Dat beloofde voor die nacht. Na een pitstop aan een paar van de kraampjes met tapas, begon onze zoektocht naar de Graal, het ultieme kot. Mijn selectie gebeurde aan de hand van één simpel criterium: internet. Bleek dat er maar een achttal koten aan die vereiste voldeden. Dat beperkte de mogelijkheden natuurlijk al. Nadat we drie koten hadden gezien van dezelfde geldwolf (koten van 1,5 op 3,5 meter voor 270 euro en zo van die toestanden, waarbij je moet weten dat het gemiddelde hier ligt op 150 à 180 euro), vonden we een leuk kot, centraal gelegen, met internet en een leuke huisbazin.
 
Terug in het pension bleek het concert op de Plaza alle geldende geluidsnormen te overschrijden. Onze kamer had uitzicht en balkon op de Plaza, en het volume was oorverdovend. Wou mijn moeder nog met het raam openslapen ook. Gelukkig hebben we haar daar toch vanaf gekregen. Na een harde nacht (er zaten wel degelijk veren in de matras, kon ze tellen door gewoon te gaan liggen), zijn we het kot gaan bevestigen en hebben we al mijn spullen overgebracht.
 
Voor de rest is er nog niet veel opwindends gebeurd. Het studentenleven is nog niet op gang gekomen, dat duurt nog een weekje. Volgende week maandag beginnen de lessen, en deze vrijdag komen alle erasmussers samen, dus vanaf dan zal het wel feestjes regenen.
 
Dit was een vrij saai verslagje. Hoop jullie vanaf volgende keer met meer onderhoudende tekstjes te kunnen amuseren. Maar voor de thuisblijvers, nu weten jullie toch hoe de eerste dagen waren.
 
Ciao,
 
Scorpio

Hallo beste bloggertjes,

Mijn cursus zelffoltering in het Spaans is afgelopen, en het is een succes geweest. Grootste onderscheiding, hum hum. Beetje trots zijn mag best veronderstel ik. Ondertussen zit mevrouw al voor de tweede dag aan haar bureautje op haar werk. Vakantiejobjes zijn best leuk, vooral als ze nog geen werk voor jr hebben. Ik zit dus al een uur betaald met mijn vingers te draaien, wat ik wel kan appreciëren. De vrouw die me werk ging geven is er nog steeds niet, dus waarschijnlijk kan ik nog wel even de niksnut uithangen. En aan mijn blogje werken. Natuurlijk hebben ze hier geen internet, althans, niet op mijn pc, zodat de tekst pas met enige vertraging op mijn dagboekje zal verschijnen.

Het is hier blijkbaar wel de gewoonte om meer te babbelen dan te werken, of ja, dat is toch de werkroutine van sommigen hier. Ik krijg hele verhalen over katten, vakanties en flaters te horen. Verdrijft de verveling natuurlijk.

Mmm, ben maar beetje aan het zeveren. Ik zal jullie oogjes maar sparen en jullie aan jullie dagelijkse beslommeringen overlaten.

Ciao,

Scorpio

Dadme para mi vida
todas las vidas
dadme todo el dolor
de todo el mundo
ya voy a transmarlo
en esperanza.
 
Dadme
las luchas
de cada día
porque ellas son mi canto
y así andáramos junto
codo a codo
todos los hombres.
 
Pablo Neruda
 

Geef me om te leven
alle levens
geef me alle pijn
van de hele wereld
zodat ik ze kan omvormen
tot hoop.
 
Geef me
alle strijden
van elke dag
omdat ze mijn lied vormen
en zo zullen we samen lopen
schouder aan schouder
alle mensen.
 
Interpretatie van Scorpio

België viert zijn 175 jaar. Reden genoeg om een snipperdagje te nemen en een feestje te bouwen zou je denken. Het nieuws opzetten en vervolgens het geluid afzetten om de toespraak van de koning vooral niet te hoeven horen. Op straat komen en 'België barst' op een muur gekalkt zien staan. De meest niet-chauvinistische mensen ter wereld naar een parade zien staren. (PS Hadden ze die leuke nieuwe wagens al in het Belgisch leger? Of zijn die pas besteld? Want volgens mij gebruiken ze die dingen vooral op 21 juli :) ) Klinkt wat somber? Zijn jullie vast niet gewend van schrijfster in kwestie. Ach, ik heb niet veel op met dit soort feesten. Ik hou van België, met mate, zoals wij Belgen alles met mate doen (behalve bier drinken, chocolade eten, en frietjes binnenwerken). Ik hou van het platteland na een bui. Ik hou van Leuven als de zon net is opgekomen. Ik geniet best wel eens van de koele bries die in de zomer ons landje aandoet. Ik fiets best graag door de beboste heuvels van het Hageland. En ik hou bovenal van die Belgische diplomatie (hoewel buitenlanders daar waarschijnlijk een iets lagere dunk van hebben sinds onze laatste ministers van Buitenlandse Zaken). Maar ondanks dat, moet je me niet vragen om met een vlaggetje te staan zwaaien.
 
Mijn ietwat ongewone somberheid kan natuurlijk ook toegeschreven worden aan het feit dat het voor mij géén snipperdag was. Eén of andere idiote organisator van de zomercursus heeft besloten dat de Belgische feestdag niets is voor mensen die andere talen leren. Om zeven uur deze morgen kon bibi dus opstaan en slaperig haar tandjes poetsen om gezwind naar de les te rijden. Bah bah bah. Wel heerlijk rustig overal, haast geen mens te bekennen. En ja, ik overdrijf weer, want vandaag viel best mee. Maar toch, eigenlijk, niet doorvertellen, had ik wel met een vlaggetje willen zwaaien bij een optocht :).
 
Wat betreft de touroperator voor hersencellen waar de heer Karel naar vroeg: Braindrain is echt aan te raden. Uw hersencellen komen gegarandeerd verkwikt en energiek terug naar huis, tenminste, als ze na de zon en zee nog terug in het stoffige hoofd van hun bezitter wensen te kruipen. De operator biedt fantastische bestemmingen aan, zoals het themapark, 'Einstein Freak Park', of het afgelegen Beach Brainy. Inschrijven kan via salamanca.skynetblogs.be
 
Hasta luego,
 
Scorpio

Voor de gekken onder ons, jullie weten me misschien te vertellen wat ik na tien maanden afzien op harde aula-bankjes, in godsnaam op een tweeweekse zomercursus Spaans aan het doen ben. Als jullie enig idee hebben, herinner me er dan even aan :). Ok, even minder snel. Terugspoelen, nog een beetje, ... ok, we beginnen opnieuw.
 
Lang geleden, in een eeuw die de maand mei van het academiejaar 2005 heette was er eens een meisje die haar hersencellen zo had vermoeid dat ze tijdelijk op vakantie waren vertrokken. (Gelukkig voor haar, kwamen de grijze ondingen op tijd terug, zodat ze weer een jaar verder kan met haar studies.) In deze lucide momenten, besloot deze heldin zich in te schrijven voor een opfriscursus Spaans. Zoals jullie al weten vertrekt ze in september naar Salamanca, en het meisje had de heldere gedachte om zichzelf klaar te stomen voor die tijd. Dus vulde ze een inspirerend formulier in, waar ze haar creatieve kanten de vrije teugel kon laten, en schreef zich in voor twee weken Spaans.
 
Toen de hersencellen terugkwamen van vakantie (zo ergens rond de blok), troffen ze een ware chaos aan, waaronder een bevestigde inschrijving voor de bovengenoemde cursus. Moraal van het verhaal: Het meisje zit nu elke dag van half negen tot vijf, jawel, alweer in de les (gelukkig zijn het zachte stoelen). Haar hersencellen zijn uit protest gaan staken en daardoor schrijft onze heldin nu onsamenhangende teksten op een blogje...
 
Hehe, overdrijven is een kunst, en ik ben er goed in :), that's for sure. Laten we even kijken: hoe staat het met de voorbereiding voor het grote avontuur? Lessenrooster opgesteld? Nope. Spaans bijgeschaafd? Mee bezig. Vriendje buitengegooid om me in het nachtleven in Spanje te kunnen storten? NO WAY! Komt niks van in huis. (Arm schatteke, maak u maar geen zorgen). Koffers gepakt en ready to go? Whoops, da's nog een beetje vroeg. Kot gevonden in de illustere stad waar ik het komende half jaar vertoef? Mee bezig. Feestje gegeven voor de vrienden? Gepland. Een handboek: hoe overleef ik tussen de macho Spanjaarden die de helft van de tijd siësta houden, gekocht? Neeje, nog niet gevonden. Conclusie: niet echt goed bezig, hopelijk komt er binnenkort wat schot in de zaak.
 
De zomercursus blijkt wel mee te vallen. Ik beklaag me enkel dat ik na twee weken op schoolbanken, meteen ga werken, om na de maand augustus meteen te vertrekken naar Spanje... Mijn hersencellen schoppen me eens om de zoveel minuten eens tegen de schedelwand om me te herinneren aan mijn te drukke agenda, en aan hun staking.
 
Ok, ik stop ermee, de rest van de onzin die zich nog ergens tussen mijn hersens en mijn typende handen bevindt, bespaar ik jullie.
 
Have fun,
 
Scorpio (hoezo dat past niet? Ooit al eens gif in uw donderwolkje gehad? :p)

Beste bloggertjes,
 
Lang geleden dat ik nog eens mijn ziel en zaligheid op het net heb gegooid. Wel hier gaan we weer. Na een debuut met 'Saphire, de jachtgodin', volgt nu een iets gezapigere blog. Voor degenen die geïnteresseerd mijn veroveringen in de gaten hielden... ik zal jullie moeten teleurstellen. Een jaar geleden veroverde ik de man van mijn dromen, en geloof me, ik laat hem niet meer gaan. Voor degenen die willen horen hoe het zit met mijn avontuur in Salamanca, keep on reading... De komende maanden komen hier de vorderingen in de voorbereiding, en vanaf september kunnen jullie live de fiasco's en overwinningen in Salamanca volgen. Natuurlijk is het verhaal weer doorspekt met ironie en gezwemel, zoals de meesten onder jullie al van mij gewoon zijn.
 
Wat er ook van zij, welkom op deze nederige blog. Neem een glaasje versgeperst sinaasappelsap van de virtuele bar, en kom af en toe eens terug voor een literaire versnapering.
 
Hopelijk tot de volgende,
 
Scorpio